วิชาเหมือนสินค้า

อันมีค่าอยู่เมืองไกล

ต้องยากลำบากไป

จึงจะได้สินค้ามา

จงตั้งเอากายเจ้า

เป็นสำเภาอันโสภา

ความเพียรเป็นโยธา

แขนซ้ายขวาเป็นเสาใบ

นิ้วเป็นสายระยาง

สองเท้าต่างสมอใหญ่

ปากเป็นนายงานไป

อัชฌาศัยเป็นเสบียง

สติเป็นหางเสือ

ถือท้ายเรือไว้ให้เที่ยง

ถือไว้อย่าให้เอียง

แล่นเลาะเลี่ยงข้ามคงคา

ปัญญาเป็นกล้องแก้ว

ส่องดูแถวแนวหินผา

เจ้าจงเอาหูตา

เป็นล้าต้าฟังดูลม

ขี้เกียจคือปลาร้าย

จะทำลายให้เรือจม

เอาใจเป็นปืนคม

ยิงระดมให้จมไป

จึงจะได้สินค้ามา

คือวิชาอันพิศมัย

จงหมั่นมั่นหมายใจ

อย่าได้คร้านการวิชา